No.138 ฉบับลิตเติ้ลฟอร์เรส

ช่วงนี้หนัง Little Forest: Winter & Spring ซึ่งเป็นภาคต่อจาก Summer & Autumn กำลังเข้าฉายในเมืองไทย แต่โดยส่วนตัวยังไม่เคยดูเลย ก็พยายามไปหาภาค Summer & Autumn มาดู

ตัวอย่างหนัง Little Forest Summer & Autumn พร้อมเพลงประกอบ FLOWER FLOWER 

ในช่วงทีคำว่า S L O W  L I F E (เว้นวรรคตามที่เค้าฮิตๆ) กำลังเป็นที่พูดถึงกันมากมาย หนังอย่าง Little Forest ก็เหมือนจะมีการถูกนำไปอ้างอิงถึงชีวิต slow life อยู่เหมือนกัน แต่ส่วนตัวแล้วคิดว่า ตัวหนัง Little Forest นั้นเน้นหนักไปทาง self-sufficiency หรือการพึ่งพาตัวเอง ในการดำรงชีวิต โดยเฉพาะด้านอาหาร ซึ่งน่าจะแตกต่างจากความหมายของ slow life (ที่คิดๆกันโดยทั่วไป) ที่มักจะนึกไปถึง ความเนิบช้า สบายๆ แต่หาก slow life ในความหมายที่ว่า กว่าจะได้อะไรมานั้น ต้องผ่านกาลเวลา ผ่านกระบวนการ โดยเฉพาะการลงมือทำด้วยตัวเองแล้วหล่ะก้อ อาจจะใกล้เคียง

พอได้ดู Little Forest ผมก็นึกถึงมืองเล็กๆในหุบเขาคล้ายๆกันในเมืองไทยอย่างแม่แจ่ม

ตอนปี 2008 ผมเองก็เห็นพวกกระทู้ slow life ไปถ่ายภาพนาขั้นบันได ตอนนั้นยังพอมีแรงนั่งรถทัวร์ ต่อรถสองแถว แถวอ.จอมทอง(ที่รอโคตรนานกว่าจะออก) ขึ้นดอยอินทนนท์ไปลงแม่แจ่ม ก็เห่อๆชวนน้องๆหนุ่มๆ(สมัยนี้น)ลองไปดู ไปถ่ายภาพกับเขามาเหมือนกัน

จริงๆถ้าคนอยู่กับไร่กับนา อยู่กับธรรมชาติอยู่แล้วก็คงรู้สึกว่าจะไปทำไม ฮาๆๆ แต่ไปแล้วก็ได้ประสบการณ์อะไรติดมานิดหน่อยเหมือนกัน แต่ก็ยอมรับช่วงนั้นก็ไม่ได้ไปดูวิถีชีวิตอะไรของคนแม่แจ่ม แบบจริงๆจังๆเท่าไหร่ ก็เลยไม่รู้ว่า คนที่นั่นใช้ชีวิตพึ่งพาตัวเองเหมือนหนัง Little Forest มากน้อยขนาดไหน

ภาพนาขั้นบันไดที่แม่แจ่ม ถ่ายไว้เมื่อปี 2008
maejam1

Advertisements

No.133 ฉบับเก็บตกเชียงใหม่เที่ยวล่าสุด-ขจี

จากที่เคยเล่าไปเมื่อ 3 บล็อกก่อนว่า ช่วงก่อนปีใหม่ได้ไปเที่ยวเชียงดาวกับเชียงใหม่มา แล้วก็เล่าเรื่องเก็บตกจากเชียงดาวไปแล้ว คราวนี้ ก็มาถึงที่เชียงใหม่บ้าง ขอเริ่มต้นกันที่ร้าน “ขจี” แบบสั้นๆละกัน 😉

10888810_832094646829815_7378792357522395028_n
“ขจี” หรือ “Khagee” เป็นร้านขนมปัง home made ใกล้สะพานนวรัฐ กับคำโปรยร้านที่ว่า “natural yeast bread cafe” โดยส่วนตัวแล้ว ผมเองก็ไม่มีความรู้เรื่อง yeast เลยไม่รู้ว่า ปกติที่เขาใช้ทำขนมปังขายแบบแมสๆ มันไม่ natural หรืออย่างไร?

ผมลองสั่งขนมปังมาสองชิ้น เครื่องดื่มมาสองแก้ว สำหรับตัวผมเองแยกไม่ค่อยออกหรอกว่า อร่อยขั้นเทพ กับอร่อยธรรมดาต่างกันยังไง แต่คนที่ไปด้วยบอกว่า “สุดติ่งกระดิ่งแมว”10898198_833728359999777_1747993716639208971_n10885531_833728319999781_2506667221071365661_n1501762_833728343333112_4563607615485550866_n

เจ้าของร้านเป็นคู่ชายไทย หญิงญี่ปุ่น เพิ่งสัมภาษณ์ลงอะเดย์ ฉบับ คนญี่ปุ่นในเชียงใหม่ ก่อนหน้าที่ผมจะไปเชียงใหม่ไม่นาน….ช่วงที่ผมไป ก็เลยจะเห็น มนุษย์ชิค ฮิปสเตอร์ มาตามรอยกันเพียบ(รวมถึงตัวผมด้วยนี่แหล่ะ ;p) แต่ความที่เป็นร้านขนาดเล็กกระทัดรัด โต๊ะนั่งในร้านเลยมีไม่เพียงพอ ก็เลยจะเห็นฮิปสเตอร์ยืนรอชิคๆหน้าร้านกันพอสมควร 😉

No.132 ฉบับเก็บตกเชียงดาวเที่ยวล่าสุด-อนุบาลยูเมะมิกิ

อันเนื่องมาจากเฟสบุุ๊คสเตตัสหนึ่งของเพจนิตยสารอะเดย์ ที่ลงรูปประกอบจากอะเดย์ฉบับ คนญี่ปุ่นในเชียงใหม่ เป็นรูป เจ้าของโรงเรียนอนุบาลที่อำเภอเชียงดาว กับฉากหลังของสนามเด็กเล่นของโรงเรียนเป็นดอยหลวงเชียงดาว ที่เล่นเอาผมอึ้งไปพักใหญ่ และก็เป็นตัวจุดประกายหนึ่งของทริปเชียงดาวในช่วงก่อนสิ้นปีที่แล้ว

จริงๆ แล้วระหว่างพักอยู่ที่อำเภอเชียงดาว ผมไม่ได้มีแผนจะไปตามหาโรงเรียนอนุบาลนี้ ก็มีนึกๆถึงอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร แต่มีเหตุบังเอิญคือ ระหว่างเส้นทางจากรีสอร์ตที่พักไปเขตชุมชุน ซึ่งเป็นถนนเส้นเล็กๆที่ผมต้องขับผ่านบ่อยๆ ผมสังเกตเห็นมีโรงเรียนขนาดเล็กๆ ดูเหมือนเพิ่งสร้างมาไม่นาน บรรยากาศภายนอกดูคล้ายๆ โรงเรียนนานาชาติตั้งอยู่

ทีแรกก็คิดในใจว่า แปลกดีที่เชียงดาวมีโรงเรียนนานาชาติด้วย แต่พอขับผ่านอยู่ทีสองที ก็รู้สึกเอะใจ สงสัยว่าน่าจะใ่ช่โรงเรียนอนุบาลวิวในตำนานของอะเดย์ สุดท้ายเมื่อขับผ่านอีกทีจึงลองแวะเข้าไปดู

ตอนเข้าไปนั้นค่อนข้างเย็นแล้ว นักเรียนเลิกเรียนไปนานแล้ว พบแต่คุณครูและเจ้าหน้าที่ของโรงเรียนกำลังเตรียมงานเลี้ยงปีใหม่กันอยู่ ก็เลยลองเดินเข้าไปพูดคุยเพื่อขออนุญาตเข้าไปเดินดูบรรยากาศโรงเรียน

เจ้าหน้าที่ก็อนุญาตให้แบบงงๆ แต่ก็พูดคุยให้ข้อมูลด้วยเป็นอย่างดี มีซักถามบ้างว่ามาจากไหน ลูกอายุเท่าไหร่ (คงคิดว่ามาเตรียมหาโรงเรียนให้ลูก) ก็ได้ข้อมูลเหมือนที่ลงในอะเดย์ คือเจ้าของเป็นคนญี่ปุ่นนั่นแหล่ะ แต่ไม่ใช่โรงเรียนอินเตอร์เหมือนรูปลักษณ์ที่ผมรู้สึกทีแรก เป็นโรงเรียนสามัญทั่วไป มีเฉพาะชั้นอนุบาล แต่มีสอนภาษญี่ปุ่นเสริม เด็กนักเรียนส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กในเชียงดาว

พูดคุยกันไปสักพัก ผมเริ่มเห็นมีคนมาที่โรงเรียนเยอะขึ้น ก็เลยขอบคุณและออกมา ครั้นจะเนียนอยู่ฉลองปีใหม่กับเขาก็เกินไปหน่อย
10474779_830807043625242_6678972912913399272_n10346199_836898256349454_6013083335739396903_n10885582_836898299682783_717170122748611199_n12826_836898326349447_7155400196636420849_n

No.131 ฉบับเก็บตกเชียงดาวเที่ยวล่าสุด-ร้านหนังสือเชียงดาว

chiangdaobookstore2
ผมได้ยินชื่อร้านหนังสือนี้ จากเฟสบุ๊คของ “ปราย พันแสง” มาเป็นปีๆแล้วเหมือนกัน เข้าใจว่า ปราย พันแสง เป็นพี่เลี้ยงช่วย setup (ในร้านเลยจะมีหนังสือของสนพ.ฟรีฟอร์ม ที่ปราย พันแสงเป็นผู้ดูแล อยู่ตามชั้นค่อนข้างเยอะ) ร้านนี้เป็นร้านหนึ่งในโครงการ ร้านหนังสือเล็กๆที่บ้านเกิด ซึ่งเป็นโครงการของเครือข่ายร้านหนังสืออิสระที่ร่วมกันสนับสนุนให้เกิดผู้ประกอบการ โดยเฉพาะตามอำเภอรองๆในต่างจังหวัด

chiangdaobookstore3
วันที่แวะไปเยี่ยมชม ตอนที่ไปถึง ที่ร้านยังไม่มีลูกค้า มีแค่กลุ่มของผมเท่านั้น ได้พบกับน้องผู้หญิง”สาวแว่น” ท่าทางอัธยาศัยดี เฝ้าร้านอยู่คนเดียว เข้าใจว่าเจ้าของตัวจริงจะไม่อยู่ เราเข้าไปนั่งเล่นอ่านหนังสือพร้อมสั่งเครื่องดื่มและของหวานประจำร้าน นั่นคือเครปมะม่วง
รอไม่นาน น้องสาวแว่นก็เอาเครื่องดื่มมาเสริ์ฟก่อน ผมพยายามค่อยๆดื่ม เพราะรอทานพร้อมของหวาน…แต่รอไปสักพักใหญ่ก็ยังไม่มา จนผมคิดว่า น้องคงลืมไปแล้ว แต่คนที่ไปด้วยกันได้ยินน้องคุยโทรศัพท์ เหมือนคุยกับปลายสายเกี่ยวกับมะม่วงๆ เลยเดาว่า คงโทรปรึกษาวิธีการทำอยู่ หลังจากนั้นไม่นาน น้องก็ยกเครปมาเสริ์ฟ พร้อมกล่าวขอโทษที่ทำให้รอนาน…ผมยิ้มกล่าวตอบไปว่า ไม่เป็นไร พวกพี่มาเที่ยวแบบสโลว์ไลฟฟฟ์ 🙂

chiangdaobookstore1
นั่งทานกันสักพัก ก็มีรถตู้พานักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งมาจอดแวะที่ร้าน ร้านเลยคึกคักขึ้นแทนที่ความเงียบสงบก่อนหน้านี้ กลุ่มของผมทานของหวานเสร็จ ก็เลยปลีกตัวออกไปเที่ยวที่อื่นต่อ

No.130 ฉบับเก็บตกเชียงดาวเที่ยวล่าสุด-มะขามป้อมอาร์ตสเปซ

ช่วงสัปดาห์ก่อนมีโอกาสลางานยาวไปเที่ยวเชียงดาวและเชียงใหม่ ระหว่างเดินทางท่องเที่ยวก็มีทวีต มีโพสเรื่องราวต่างๆ นาๆ เป็นบันทึกระหว่างทางไว้บ้าง แต่ก็มีอีกหลายสิ่ง หลายอย่าง ที่มาพบ มาเจอ มานึกถึง หรือ อยากจะบันทึกไว้เพิ่มเติมภายหลัง ทั้งเกี่ยวกับสถานที่ ความคิด หรือ ผู้คน โดยขอเริ่มต้นจาก

“มะขามป้อมอาร์ตสเปซ”
หรือ มะขามป้อมเชียงดาว Art Space ที่นี่มีงานศิลปะ แนวอินดี้ๆ  มีมุม มีพื้นที่ ให้เดินชม เดินดูค่อนข้างเยอะ แถมมีคาเฟ่เล็กๆ ให้ดื่มกาแฟ นั่งกินขนม ไอศกรีม ด้วย แต่พอดีตอนไปแดดค่อนข้างร้อน เลยไม่ได้เดินดูภายในพื้นที่มากนัก แล้วก็แวะกินกาแฟกับขนมที่ร้านหน้งสือเชียงดาวมาก่อนแล้ว เลยไม่ได้ไปนั่งชิลๆ ที่ร้านกาแฟของที่มะขามป้อม

พูดถึงงานศิลปะภายภายในบริเวณนั้น ก็อยากพูดถึงงานชิ้นหนึ่ง ซึ่งผมเดินไปเจองานศิลปะชิ้นนั้น จัดแสดงอยู่กลางแจ้งบริเวณด้านหน้าของมะขามป้อมฯเลย  เป็นคล้ายๆ ประติมากรรมรูปคนขี่จักรยานห้อยหัวลง เห็นแล้วก็อมยิ้ม เลยเก็บภาพมาไว้ดู
IMG_3618

แล้วบังเอิญ หลังจากกลับมาแล้ว ก็ไปเจอเฟสบุ๊คของ ก้อง ทรงกลด บางยี่ขัน บรรณาธิการนิตยสารอะเดย์ ลงภาพนี้ในอีกมุม ทำให้ผมถึงบางอ้อว่า ศิลปะมันต้องดูนานๆ ดูหลายๆมุม เราถึงจะเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในงานนั้นๆ งานชิ้นนี้ไม่ได้โดดเด่นด้วยตัวมันเอง แต่ต้องมองประกอบกับสภาพแวดล้อม รอบๆ งานชิ้นนี้ และมองในมุมที่แตกต่างออกไป เราถึงจะค้นภาพความงดงามที่แสนพิเศษ

โพสรูปเฟสบุ๊คของทรงกลด บางยี่ขัน 

No.128 ฉบับบันทึกสั้นทริปจันทบูร

บันทึกสั้นๆ 10 ข้อ ระหว่างเยือนไปเมืองจันทน์เมื่อเสาร์ อาทิตย์ก่อน

1.พนักงานร้าน The Coffee Club สาขาจุดพักรถมอเตอร์เวย์ ดูอินเตอร์ดี พอสั่งกาแฟมานั่งดื่ม ก็เดินมาคุย ถามว่ารสชาติเป็นยังไง ปกติเคยดื่มกาแฟที่นี่มั้ย พร้อมคุยให้ฟังว่า ที่่ร้านนำเข้ากาแฟจากออสเตรเลีย (ไม่รู้จริงป่าว แต่ก็เป็นไปได้ เพราะร้านต้นฉบับอยู่ที่นั่น MINOR International ($MINT) ไปซื้อกิจการพร้อมๆกับเครือโรงแรม OAKS มา แล้วเอามาเปิดสาขาในไทย) คุยกันต่อนิดหน่อย ก็ปิดท้ายด้วยประโยค “Enjoy นะครับ”…นั่นนน อินเตอร์มั้ยหล่ะ

2.ถนนสาย 344 บ้านบึง-แกลง ขาไป ถนนเป็นโลกพระจันทร์มากมาย ทั้งตกทั้งเฉี่ยวหลุมไปหลาย ขับไปบ่นไปตลอดทาง แต่พอขับไปถึงเมืองจันทน์ ก็นึกถึงสมัยพระเจ้าตาก กว่าจะยกทัพอ้อมออกจากกรุงศรีไปเข้าตีเมืองจันทนนน์ สมัยนั้นคงแสนลำบาก…โอเคเลิกบ่น

3.ตอนไปเยี่ยมชมบ้านเรียนรู้ชุมชนริมน้ำจันทบูร คุณป้าเจ้าของบ้านเข้ามาทัก บอกว่า บอร์ดแสดงข้อมูลต่างๆ ตัวหนังสืออาจจะเล็กไปหน่อยนะ เพราะเด็กวัยรุ่นในชุมชนเป็นคนทำ…ผมนี่ถึงกับรู้สึกแก่ขึ้นมาทันที

Old community old architecture

A post shared by Tee+ (@tetex) on

Classic balcony

A post shared by Tee+ (@tetex) on

Community learning museum #chanthaburi

A post shared by Tee+ (@tetex) on

4.ก๋วยเตี๋ยวต้มยำทะเล เจ๊อี๊ดริมน้ำ(จันทบูร) จากอาสนวิหารพระนางมารีอาปฏิสนธินิรมล เดินข้ามสะพานข้ามแม่น้ำมา เลื้ยวซ้าย ร้านหาไม่ยาก แต่โต๊ะว่างหายาก ลองสั่งข้าวจ้าวสมุทร ตอนสั่งนึกถึงหน้าตาแบบข้าวผัด แต่จริงๆ เป็นข้าวสวยธรรมดา โปะหน้าด้วย กุ้ง กั้ง หอย ปู ปลาหมึก ลวกสุก เสริมพร้อมน้ำจิ้มซีฟู้ด…ง่ายๆ แต่อร่อยฟินๆ

#chanthaboon #river

A post shared by Tee+ (@tetex) on

5.ป่าโกงกางบริเวณเส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติ ศูนย์ศึกษาการพัฒนาอ่าวคุ้งกระเบน อันเนื่องมาจากพระราชดำริ เป็นป่าปลูก ไม่ใช่ป่าธรรมชาติ แต่ดูเป็นป่าปลูกที่อลังการมาก…เพิ่งอ่านบทบรรณธิการ a day ฉบับ 168 แล้วเห็นภาพเลย คือ ถ้าพวกกิจกรรม CSR ปลูกป่า เบื้องหลังเขาปลูกกันจริงๆจังๆแบบที่อ่าวคุ้งกระเบน ไม่ใช่แค่ PR เอาหน้า ป่านนี้ป่าคงเต็มบ้านเต็มเมืองไปแล้วมั้งเนี่ย

โกงกาง

A post shared by Tee+ (@tetex) on

6.กิจกรรมยอดฮิตอย่างหนึ่งของทริปทะเลจันทน์คือ นั่งเรือตกหมึก ที่ไปมา อัตราค่าบริการคนละ 400 บาท ตอนไปบนเรือมีนักท่องเที่ยวประมาณ 20 คน คิดแล้วก็ประมาณ 8000 บาท เรือออก ทุ่ม เข้าฝั่งจริงๆ ก็เที่ยงคืน (มีเข้าฝั่งมาส่งคนก่อนรอบนึงตอนสามทุ่มกว่า) …ดูแล้วก็เป็นธุรกิจที่น่าจะทำกำไรดีนะ

The pier

A post shared by Tee+ (@tetex) on

ลองขาวดำ

A post shared by Tee+ (@tetex) on

7.อาหารเช้าของที่พัก(The Pier) เขาให้มาแบบง่ายๆ ข้าวต้ม กาแฟ ขนมปัง สลัดผัก แต่กินรวมกับบรรยากาศรอบๆ ความอร่อยก็เพิ่มขึ้นมาเอง

Good morning Sunday!

A post shared by Tee+ (@tetex) on

Simple breakfast ^^

A post shared by Tee+ (@tetex) on

8.น้ำตกพลิ้วเป็นสถานที่ที่รัชกาลที่ 5 ทรงโปรดมาก ถึงขนาดโปรดเกล้าให้สร้างเจดีย์ขึ้นมาเพื่อเป็นที่ระลึกในการเสด็จประพาสพร้อมพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์(พระนางเรือล่ม) และโปรดเกล้าให้สร้างสถูปพระนางเรือล่มรูปทรงพีระมิด เพื่อเป็นที่ระลึกถึงความรักที่มีต่อพระนางฯ ณ ที่แห่งนี้อีกด้วย

Alongorn Jedi – Pliew waterfall national park #chanthaburi

A post shared by Tee+ (@tetex) on

Pliew waterfall #chanthaburi

A post shared by Tee+ (@tetex) on

9.สะพานตากสินฯ ของกรุงเทพฯ เชื่อมสาธรกับฝั่งธนฯ แต่สะพานตากสินฯเมืองจันทน์ เชื่อมสองฝั่งของปากแม่น้ำจันทบุรี

10.ด่านลาดกระบังมอเตอร์เวย์ขาเข้า รถติดยาวมากเกินกว่าจะคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติได้…สรุปว่าเลิกบ่นเรื่องถนนหนทางไม่ได้ ;p

No.125 ฉบับซีรี่ส์พาไป(ดู)

หลายวันเก่อนผ่านๆไปทำธุระ แถวย่านที่ตั้งของโรงเรียนสมัยประถม ก็รู้สึกหวนนึกถึงบรรยากาศเก่าๆขึ้นมา เลยลองไปค้นหาข้อมูลโรงเรียนดูเล่นๆ ก็ไปเจอข้อมูลว่า เลิกกิจการไปนานแล้ว ปัจจุบันก็กำลังโดนทุบทิ้งเพื่อสร้างเป็นคอนโดมิเนียมหรืออพาร์ตเมนต์

จริงๆ ตัวผมเองได้ข่าวเรื่องโรงเรียนเลิกกิจการมานานแล้ว หลายปีก่อนก็เลยตั้งใจขับรถเข้าไปดูๆ บรรยากาศหน้าโรงเรียนอยู่เหมือนกัน แต่ก็ได้แค่ดูบรรายากาศอยู่ภายนอก จนกระทั่งได้ไปค้นหาข้อมูลเล่นๆ อย่างที่เล่าตอนต้น ก็ไปพบว่า โรงเรียนถูกนำมาเป็นสถานที่ถ่ายทำ ซีรี่ส์เรื่อง จุดนัดภพ ตอนโรงเรียนสยองขวัญ (ซะอย่างงั้น) ที่ออกอากาศเมื่อ 2 ปีก่อน

คนที่ไม่รู้จักโรงเรียนนี้ นั่งดูไปก็อาจจะหลอนๆ ไป เพราะบรรยากาศภายในโรงเรียน แม้กระทั่งตอนผมเรียนอยู่ ก็รู้สึกได้ถึงความคลาสสิกโบราณ โดยเฉพาะบ้านไม้หลังใหญ่ซึ่งใช้เป็นที่พักและที่ทำงานของท่านเจ้าของโรงเรียน (ที่ทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการและคุณครูของโรงเรียนด้วย) ที่ตั้งอยู่ภายในโรงเรียน ซึ่งเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างหวงห้ามในการเข้าไปวิ่งเล่นหรือแม้กระทั่งส่งเสียงดังใกล้ๆ เพราะท่านเป็นคนที่ค่อนข้างมีระเบียบวินัย สูง

สมัยผมเรียนจะมีก็แต่โอกาสพิเศษจริงๆ ที่นักเรียนจะต้องขึ้นไปที่บ้านหลังนั้น โดยการเข้าไปพบท่านผู้อำนวยการเรียกได้ว่า ต้องคลานเข่าเข้าไปเลย แต่อีกด้าน ตัวผมก็ชอบสถาปัตยกรรมของอาคารหลังนี้และมักจะนั่งมองพวกรุ่นพี่ๆ ที่มานั่งสเก็ตช์ภาพอาคารหลังนี้ ส่งคุณครูในวิชาวาดเขียน อยู่เป็นประจำ

ส่วนห้องน้ำที่เป็นฉากสำคัญในเรื่องนั้น ผมกับเพื่อนๆในแก๊งค์ ก็มักจะเข้าไปแอบเพื่อรอเวลา ในการที่จะออกมาซื้อข้าวกลางวันทีหลัง เพื่อที่จะได้เลือกกับข้าวอร่อยๆ ได้ตามต้องการ ( สมัยผมเรียน มีเทคนิคว่า ถ้าไม่ได้คิวหน้าสุด ก็ต้องไปหลังสุดไปเลย ถึงจะมีโอกาสได้เลือก )  เนื่องจากโรงเรียนไม่ได้มีร้านขายข้าวหลายร้านแบบอิสระ แต่เป็นลักษณะที่โรงเรียนจัดทำกับข้าวมาให้เลือกประมาณ 2-3 อย่าง ตักเตรียมไว้ ให้นักเรียนประถมปลาย(ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเริ่มที่ป.5) มาเลือกหยิบซื้อไปกิน ซึ่งกับข้าวอร่อยๆ ก็มักจะโดนหยิบไปก่อนจนหมด และคุณครูก็มักจะให้นักเรียนหยิบจานที่เหลืออยู่(ซึ่งเป็นกับที่นักเรียนส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบ)ไปก่อน เพราะตักเพิ่มไม่ทัน -_-‘

ผมอาจจะนั่งดูซีรี่ส์เรื่อง จุดนัดภพ ตอนนี้ จาก youtube ด้วยความรู้สึกแตกต่างจากคนอื่น (แต่อาจจะเหมือนๆกันกับคนที่จบจากโรงเรียนนี้ และจำโรงเรียนนี้ได้) นั่นคือผมแทบไม่ได้สนใจเนื้อเรื่องของซีรี่ย์เท่าไหร่ แต่กลับให้ความสนใจกับสถานที่แต่ละจุดที่ตัวละครไปปรากฏอยู่ เรียกได้ว่า ละครเรื่องนี้ได้พาผมกลับไปเยี่ยมเยือนจุดต่างๆของโรงเรียนได้อย่างเกือบครบถ้วน ซึ่งแม้แต่ google street view ก็สามารถทำให้ได้แค่บรรยากาศหน้าโรงเรียน

ภาพจาก google street view
Valaya

ซีรี่ส์จุดนัดภพ ตอน โรงเรียนสยองขวัญ