No.113 ฉบับเขื่อน

ช่วงนี้กระแสสังคมหลักๆ คงหนีไม่พ้นเรื่อง เขื่อนแม่วงก์ ซึ่งมีกระแสต้านมาตั้งแต่หลายปีก่อน แต่มาถูกจุดอีกครั้งช่วงนี้ เพราะเรื่องเพิ่งผ่านความเห็นชอบของครม.

พูดถึงเรื่องการค้านการสร้างเขื่อนนี่ เอาจริงๆ ก็ได้ยินได้ฟังมาตั้งแต่เด็กๆ เรียกว่า ฟังเพลงน้าแอ๊ดแล้วแทบไม่เห็นข้อดีกันเลยทีเดียว ( คือจังหวะมันเร้าใจด้วยนะ ลองฟังดู)

ด้วยความที่ผมเองทำงานด้านพัฒนาซอฟแวร์ และมักจะถูกสั่งสอนมาว่า จะพัฒนาซอฟแวร์ ต้องดูความต้องการของผู้ัใช้เป็นหลัก ไม่ใช่ความต้องการของเราเอง และที่สำคัญเป้าหมายจริงๆของการพัฒนาซอฟแวร์นั้น คือการแก้ปัญหาให้กับผู้ใช้ ไม่ใช่ การสร้างซอฟแวร์ให้เสร็จ นั่นหมายถึง ปัญหาของผู้ใช้นั้น บางปัญหาแก้ไขด้วยการปรับปรุงกระบวนการทำงานบางอย่าง หรือ ด้วยการบริหารจัดการบางเรื่องโดยไม่ต้องมีการสร้างซอฟแวร์ขึ้นมาก็ยังได้

ในทางตรงข้าม หากเราเรามุ่งเน้นแต่จะสร้างซอฟแวร์ให้เสร็จอย่างเดียว แต่ซอฟแวร์นั้นไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาของผู้ใช้ มิหนำซ้ำ อาจไปเพิ่มภาระและสร้างปัญหาให้กับผู้ใช้เพิ่มขึ้นอีก ก็จะทำให้สิ้นเปลืองทั้งเวลาและทรัพยากรในการทำเป็นอย่างมาก

สรุปก็คือ เราอย่าเอาทางเลือกหนึ่งในการแก้ปัญหา(สร้างซอฟแวร์) มาเป็นเป้าหมายทั้งหมด แทนปัญหาที่แท้จริงที่ต้องการจะแก้ เพระาจะกลายเป็นว่า เราตั้งเป้าหมายผิดทิศผิดทาง และมัวแต่ไปแก้ปัญหาของทางเลือก (เช่นแก้ปัญหาซอฟแวร์ แก้บั๊คต่างๆ ) แทนที่จะมุ่งเน้นไปที่การแก้ปัญหาให้ผู้ใช้ ซึ่งจริงๆแล้ว อาจจะมีทางเลือกอื่นที่ดีกว่า

ฉันใดก็ฉันนั้น ปัญหาที่แท้จริงเกี่ยวกับเรื่องน้ำที่เราต้องการจะแก้ ก็คือเรื่องน้ำท่วม น้ำแล้ง หรือพูดให้ดูสวยๆ ก็คือ การบริหารจัดการน้ำ ซึ่งเขื่อนเป็นเพียงตัวเลือกหนึ่งของวิธีการ เป็นเรื่องดีที่มีการหยิบยกข้อมูลหลายๆด้าน ขึ้นมาถกเถียงกันในที่สาธารณะ ทั้งฝ่ายสนับสนุนและฝ่ายต้าน ดังตัวอย่างในรายการตอบโจทย์ เมื่อปีก่อน

ส่วนข้อเสนอการแก้ปัญหาที่ผมเห็นในเฟสบุ๊คแล้วดูอินดี้มากๆ ก็คืออันนี้ 😉

สุดท้ายก็คงต้องพูดคล้ายๆกับอ.ศศิน เฉลิมลาภ เลขาธิการมูลนิธิสืบนาคะเสถียร (หัวเรือใหญ่ในการคัดค้านผลการศึกษาผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมในโครงการเขื่อนแม่วงก์) ที่ว่า เราคงหยุดกระแสการพัฒนา(แบบทำลายทรัพยากรธรรมชาติ) ไปไม่ได้ หากแต่คงต้องช่วยกันดึงๆเอาไว้บ้าง ชลอความเร็วเอาไว้บ้างก็ยังดี

No.112 ฉบับตั้งโจทย์

สัปดาห์ก่อน ไปเดินเล่นห้องสมุดของบริษัท เจอ a day ฉบับ 147 เป็นเล่มที่เกี่ยวกับเรื่องของ Japanese Conceptual Photo Book เลยลองยืมมาอ่าน ( พอดีไ่ม่ได้ซื้อเก็บไว้ ;p )

หลักๆ ก็คือ เกี่ยวกับหนังสือภาพถ่ายของช่างภาพญี่ปุ่น ซึ่งเน้นเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเรื่องใดเรื่องหนึ่งไปในแนวทางเดียวกันทั้งเล่ม คือ มีแนวคิด มีโจทย์ในการถ่ายภาพ ซึ่งบางเล่มนั้น ช่างภาพใช้เวลาในการถ่าย เก็บสะสมต่อเนื่องกันอยู่หลายปี

พออ่าน(ดูรูป) แล้วก็นึกถึงเมื่อหลายปีก่อน ที่ตัวเองได้ไปงานแต่งงานน้องที่แผนก แถวจังหวัด บุรีรัมย์ สุรินทร์ ตอนนั้นพกกล้องคอมแพคตัวเล็กๆไปด้วยตัวนึง ก็เลยนึกอยากถ่ายอะไรที่มันดูมี concept หรือ มีโจทย์หน่อย นึกไปนึกมา ก็คิดว่า อยากลองถ่ายรูปที่มันดู มีองค์ประกอบแบบขบถๆ หน่อย คือ พยายามจัดองค์ประกอบให้สมมาตรไปเลย (ซึ่งตามตำราว่าไว้ว่า มันไม่ธรรมชาติ และ ไม่สวย ;p ) ก็ได้รูปมาจำนวนหนึ่ง เอามาดูสนุกๆ (คือสนุกอยู่คนเดียว) คนอื่นดูก็คงคิดว่า มันถ่ายอะไรมา (ฮา)  แล้วก็เอาไปโพสไว้ที่มัลติพลาย(multiply.com) เวปไซด์ยอดฮิตเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งปัจจุบันก็ได้ปิดกิจการไปแล้ว

พออ่าน a day ฉบับนี้ ก็เลยไปลองค้นๆฮาร์ดดิสก์ดู ก็ยังมีเก็บรูปชุดที่ว่านั่นอยู่ เลยเอามาโพสใหม่อีกทีบนอินสตาแกรม

#multiplyarchive #symmetry album

A post shared by Tee+ (@tetex) on

#multiplyarchive #symmetry album

A post shared by Tee+ (@tetex) on

#multiplyarchive #symmetry album

A post shared by Tee+ (@tetex) on

#multiplyarchive #symmetry album

A post shared by Tee+ (@tetex) on

#multiplyarchive #symmetry album

A post shared by Tee+ (@tetex) on

#multiplyarchive #symmetry album

A post shared by Tee+ (@tetex) on

พอคิดเรื่องการถ่ายภาพแบบมีการตั้งโจทย์เอาไว้ก่อน แล้วก็นึกไปถึงเรื่องอื่นๆ ในชีวิตทั้งเรื่องส่วนตัวและเรื่องงาน

ในชีวิตประจำวันทั้งเรื่องส่วนตัวและเรื่องงานนั้น บางครั้งเราก็ทำตามโจทย์ที่ตัวเองตั้งเอง แต่หลายครั้งเราก็ต้องหาคำตอบให้กับโจทย์ที่คนอื่นกำหนดมาให้ เวลาเราใช้คำว่าโจทย์ เรามักจะนึกถึง ชุดของปัญหาที่ต้องแก้ แต่จริงๆแล้ว หลายครั้งเราเรียกมันว่า “เป้าหมาย” ในการทำงานหรือการใช้ชีวิตนั่นเอง

มนุษย์นั้นมีความต้องการที่อาจจะเรียกได้ว่า แทบไม่สิ้นสุด ทำให้มนุษย์มักถูกท้าทาย โดยการตั้งเป้าหมายใหม่ๆ หรือ โจทย์ใหม่ๆ อยู่เสมอ ซึ่งกว่าจะหมดคำถามในชีวิต ไม่มีเป้าหมายที่ต้องไปให้ถึง ไม่ต้องมีโจทย์ให้้ต้องแก้ ก็คงเป็นช่วงที่หมดลมหายใจไปแล้วก็ได้

ศิลปะในการใช้ชีวิตอาจไม่ได้อยู่ที่การค้นหาคำตอบ แต่อาจอยู่ที่การรู้จักตั้งคำถามกับสิ่งต่างๆรอบตัว บางโจทย์ถ้าหาคำตอบไม่ได้ ก็ลองหาโจทย์ใหม่ๆ มาแก้แทน 😉