No.19 ฉบับก่อนวันแห่งความรัก

พรุ่งนี้ก็จะวันวาเลนไทน์แล้ว วันหนึ่งในรอบปีที่ราคาดอกกุหลาบถูกปั่นราคายิ่งกว่าราคาหุ้นเสียอีก มองในแง่นักลงทุนแบบเน้นคุณค่า ก็ต้องบอกว่า กุหลาบในวันวาเลนไทน์ราคาสูงว่ามูลค่าที่แท้จริงเอามากๆ แต่บางมุมของบางคน อาจจะบอกว่า จะมาวัดมูลค่าที่ตัวดอกกุหลาบเองคงไม่ถูกต้องนัก เพราะหากซื้อหลังจากวันนี้ คุณค่า หรือ มูลค่า ในเชิงนามธรรม ก็จะหายไปทันที

ต่างจิตก็ต่างใจ ต่างสังคม ต่างวัฒนธรรมครับ ส่วนตัวผมเอง … บอกแบบไม่ต้องเขิน ว่า ไม่เคยซื้อดอกกุหลาบให้ใครเลย เหอๆๆ ดังนั้น ช่วงเวลาวันแห่งความรักในความทรงจำของผม จึงค่อนข้างจะเลือนลาง จำอะไรไม่ได้ค่อยได้มากนัก …

แต่ในความทรงจำที่เลือนลางนี้เอง ก็ยังมีวันวาเลนไทน์อยู่วันหนึ่งที่ผมยังจำได้อยู่จนถึงปัจจุบัน ถึงจะเป็นเหตุการณ์ลางๆ แต่ก็เป็นวันวาเลนไทน์วันเดียวที่ผมพอจะขุดมันออกมาจากสมองได้

ผมจำได้ว่า ณ วันนั้น ผมยังเรียนอยู่มัธยมปลาย และรู้สึกว่า จะไปเรียนพิเศษแถวสยาม แต่อย่าเพิ่งคาดเดาว่า จะเกิดเหตุอะไรที่เป็น รักแห่งสยามนะครับ ฮา… เพราะตลอดทั้งวันก็ไม่มีอะไรพิเศษ ( จริงๆ ก็ไม่มีอะไรพิเศษจนหมดวันแหล่ะครับ ) แต่จำได้ว่า ช่วงเย็น ผมไปดูบอลทีมชาติไทย เตะกับทีมชาติอะไรจำไม่ได้แล้ว พอดูบอลจบ ก็นั่งรถกลับบ้าน

ตอนเดินกลับผ่านร้านขายดอกไม้ จำได้ว่า วันนั้น คิดอยากจะซื้อดอกไม้ไปให้หม่าม้า แล้วบอกว่า สุขสันต์วันวาเลนไทน์ แต่ก็เปลี่ยนใจ พอถึงบ้าน ม้ามาเปิดประตูให้ ก็บอกไปว่า ทีแรกจะซื้อดอกไม้มาให้แล้วนะเนี่ย ซึ่งหม่าม้าก็ตอบมาทันใดว่า “ดีแล้ว ซื้อทำไมเปลืองตังค์ วันนี้เขาขายแพงจะตาย”

นี่แหล่ะครับ วันวาเลนไทน์ที่แสนธรรมดา ที่ยังพอหลงเหลือในความทรงจำของผม คิดไปคิดว่า เอ… หรือว่า ผมจำผิดวัน จริงๆ แล้ว ที่จำได้นั่นมันวันแม่หรือเปล่าน้า…. ฮ่าๆๆ

Advertisements