บรรยากาศของเชียงคานในช่วงเวลาที่ผมไป คึกคักอยู่พอประมาณ ไม่มากไม่น้อย อาจเป็นเพราะยังเป็นวันธรรมดาก่อนปีใหม่ (ผมไปวันที่ 28 ธันวาคม 2554) ซึ่งคิดว่าถ้าเป็นช่วงหยุดยาวเทศกาลปีใหม่ ผู้คนคงมากมายขึ้นกว่าที่เห็นอยู่

ผมมีเวลาเดินสำรวจบ้านเรือนริมฝั่งโขง และ บริเวณใกล้เคียง (ระแวกถนนรอบนอกเส้นศรีเชียงคาน) ไม่มากนัก เพราะพักที่เชียงคานแค่คืนเดียว แต่ถ้าวัดจากผู้คนที่ผมได้พูดคุยด้วยเล็กน้อย ประกอบกับการสังเกตด้วยสายตา ผมว่าเชียงคานยังรักษาบรรยากาศ วิถีชิวิตดั้งเดิมไว้ได้ประมาณนึง วัดจากลักษณะของห้องพัก ที่ส่วนใหญ่ จะเป็นลักษณะโฮมสเตย์ เจ้าของก็เป็นคนในพื้นที่ ที่ปรับตัวรับกระแสการท่องเที่ยวที่เริ่มบูม ซึ่งผมก็ยังรู้สึกดีกว่า แหล่งท่องเที่ยวท้องถิ่นหลายๆที่  ที่เมื่อบูมแล้ว คนท้องถิ่นก็มักจะขายบ้านขายที่ให้นายทุน มาสร้างรีสอร์ต ที่พัก แทน

อย่างบ้านพักที่ผมไปพัก ก็เป็นบ้านของคนที่อยู่เชียงคานมาตั้งแต่รุ่นพ่อ รุ่นแม่ ก็ปรับบปรุงบ้านตัวเอง มาเป็นบ้านพักเล็กๆ กั้นห้องให้แขกพัก 4-5 ห้อง แล้วก็ยังคงอนุรักษ์โครงสร้างหลักที่เป็นไม้เดิมๆ เอาไว้ ซึ่งเจ้าโครงสร้างบ้านไม้แบบเดิมๆ นี่แหล่ะ ที่เป็นจุดขายและเสน่ห์ ดึงดูดนักท่องเที่ยว ซึ่งส่วนใหญ่น่าจะเป็นคนเมืองหลวง ที่วันๆ เห็นแต่ตึกติดกระจกสูงๆกับบ้านปูนซีเมนต์

นอกจากโครงสร้างบ้านเรือนที่ส่วนใหญ่ชาวบ้านยังคงอนุรักษ์กันไ้ว้แล้ว วิถีชีวิตบางอย่าง เช่น การใส่บาตรข้าวเหนียวตอนเช้า หรือ การใช้รถจักรยาน ก็ถูกนำมาใช้เป็นจุดขายในดึงนักท่องเที่ยวเข้ามาที่เชียงคาน ไ่ม่แพ้ของทางหลวงพระบางเขาเหมือนกัน แม้ว่ารูปแบบอาจถูกปรับเป็นเชิงพานิชย์ไปบ้าง (เช่นเจ้าของที่พักจะมี package ใส่บาตรตอนเช้าพ่วงกับค่าที่พัก ) แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่ไม่ได้ทำลายวิถีชีวิตเดิมๆ จนเกินไป

แต่แน่นอนว่า ไม่ใช่ทุกสิ่งที่จะได้รับการอนุรักษ์เอาไว้ เพราะกระแสการท่องเที่ยวเชิงบริโภคนั้น ยังรุนแรงมากพอที่จะพัดเอาวิถีชีวิตเดิมๆของคนเชียงคานออกไปบ้าง  แต่ก็ไม่ได้มากมายนัก ตัวอย่างเล็กๆ อย่างหนึ่ง ที่ผมรู้สึกได้ ก็คือ ร้านขายขนมที่ผมได้มีโอกาสได้ไปนั่งกินตอนค่ำๆ

ร้านที่ว่าหน้าร้านเป็นรถเข็น มีโต๊ะเก้าอี้ ชุดเล็กๆ ตั้งไว้ ภายในร้าน ซึ่งเ่ท่าที่ผมสังเกตดูโครงสร้าง ไม่น่าจะเป็นบ้านแบบเดิมๆ แต่เป็นเพิงที่ต่อเติมจากซอก หรือ ซอย ระหว่างบ้านสองหลังซะมากกว่า จึงได้ถามพี่คนขายถึงที่มาที่ไปของร้าน พี่เขาเล่าว่า พี่เขาเป็นคนเชียงคานที่แหล่ะ แต่ก่อนก็ขายขนม รถเข็นเล็กๆ อยู่อีกแถบหนึ่งของเชียงคาน พอดีเพื่อนเขาได้มาเป็นลูกสะใภ้ของบ้านนี้ ( ชี้ไปที่บ้านที่อยู่ข้างๆร้าน)  พี่เขาเลยตีท้ายคร้ว ขอเช่าที่ตรงนี้ ซึ่งเดิมเป็นแปลงผัก เอามาต่อเติมเป็นร้านขนมเล็กๆ แทน  พี่เจ้าของร้านเล่าไปหัวเราะไปด้วยอัธยาศรัยที่ค่อนข้างดี  และยังชักชวนให้ลองมาเที่ยวสงกรานต์ เพราะบรรยากาศจะสนุกสนานมาก

จากการพูดคุยทำให้พอเห็นภาพวิถีชีวิตสมัยก่อน ที่แต่ละบ้านน่าจะใช้พื้นที่ว่างข้่างๆบ้าน ปลูกพัก ทำสวน ไว้กินเอง แต่เมื่อกระแสการท่องเที่ยวเชิงบริโภคมาถึง แปลงผักเหล่านั้น ก็ถูกปรับเปลี่ยนเป็นร้านกาแฟ บรรยากาศชิลๆ บ้าง ร้านขนมเก๋ๆ บ้าง ร้านขายของที่ระลึก ฮิปๆ บ้าง เพื่อเพิ่มมูลค่าของที่ดิน แต่อย่างน้อยๆ ก็ยังดีที่เจ้าของร้านเหล่านั้น ยังคงเป็นคนเชียงคาน ไม่ได้เป็นคนต่างถิ่นที่เข้าทำกินแบบฉาบฉวย ( คล้ายๆ พวกทำไร่เลื่อนลอย ) มากนัก

จากประสบการณ์ที่เชียงคาน ทำให้ผมนึกไปถึงคำนำผู้เขียนของหนังสือ กรีนไกด์บุ๊ค เล่ม 3 Green Life, Green Community (ปฏิบัติการยิ่งใหญ่ในชุมชนเล็กๆ : ชุมชนสีเขียวพึ่งตนเอง) ที่เขียนไว้ว่า “…การท่องเที่ยวเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพอย่างยิ่งในการสร้างความเข้มแข็งในชุมชน การท่องเที่ยวทำให้ชุมชนรักษาเอกลักษณ์วัฒนธรรมดั้งเดิมของตัวเองเอาไว้ เพราะสามารถกลายเป็นจุดขายทางการท่องเที่ยวได้…การท่องเที่ยวยังทำให้คนหนุ่มสาวไปจนถึงคนเฒ่าคนแก่มีงานทำในหมู่บ้าน ลูกหลานไม่ต้องออกไปเป็นแรงงานรับจ้างต่างถิ่น…”

การมาเที่ยวเชียงคานครั้งนี้ มีเวลาน้อย จะว่าไปก็เหมือนแค่มาเลียบๆ เคียงๆ ยังไม่ได้เข้าไปทำความรู้จักหรือสัมผัสให้ลึกซึ้งมากกว่านี้ ภาพความเป็นจริงอาจแตกต่างไปจากที่ผมเห็นอยู่ทั้งอาจจะดีกว่า หรือ แย่กว่าก็ได้  ผมเองก็ได้แต่หวังว่า ชุมชนคนเชียงคาน จะรู้ว่าจุดขายทางการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของตัวเองคืออะไร และไ่ม่ปล่อยตัวปล่อยใจ ให้กระแสการท่องเที่ยวเชิงบริโภคพัดพาให้มันสูญหายไปเสียก่อน

• 05:19 อยุธยา
• 06:47 นครสวรรค์
• 08:15 กำแพงเพชร
• 09:33 ตาก
• 11:45 วัดพระธาตุลำปางหลวง

• 12:53 ลำพูน
• 13:10 กำลังเข้าเชียงใหม่ ถ้าดูแค่ทะเบียนรถรอบข้าง จะนึกว่ากำลังเข้ากรุงเทพฯ
• 13:40 ข้าวซอยลำดวน ฟ้าฮ่าม ซุปเปอร์ไฮเวย์ #สั่งข้าวราดแกงฮังเล

• 14:18 เข้า 107 มุ่งหน้า 1095
• 17:45 วิลล่า เดอ ปาย

• 18:31 ปายร้อนกว่าบางใหญ่นะฺฮะ -_-”
• 18:40 น้องเบียร์
• 19:07 กินข้าวเสร็จ อากาศเริ่มเย็น ค่อยรู้สึกว่าแตกต่างจากข้าวสารหน่อย;p
• ร้านฮิปๆในปายตอนนี้มีมากมายจนลายตา กำลังคิดว่าอีกหน่อยอาจมีร้านขึ้นป้าย”ฮิปแรกในปาย”
• ซ๊อกติ๋น=socks

10 ธันวาคม 2554

• 5:55 wake up! @villa de pai

• 8:14 วัดพระธาตุแม่เย็น

• 09:00 สะพานประวัติศาสตร์ปาย

• 09:40 coffee in love

• สะพานประวัติศาสตร์ปายปัจจุบัน=สะพานนวรัฐเก่าของเชียงใหม่นี่เอง
• 10:30 วัดน้ำฮู้

• 10:45 บ้านสันติชล

• 13:00 ปายในฝัน

• ปายในฝันเขาสะกดแบบนี้ pai-nai-fun รู้มั้ยฮะ #ทวีตตรูสะกดผิด
• รถถีบ= bicycle

11 ธันวาคม 2554

• 06:30 ห้วยน้ำดัง

• 10:30 ออกจากปายมุ่งหน้าเจียงใหม่
• วัดจากปริมาณอย่างเดียว OTOP ขึ้นชื่อของปายเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ นอกจาก…เสื้อยืด
• 13:48 ข้าวซอยเสมอใจ
• 15:00 บ้านฮานิบะ Hanibah

• บ้านฮานิบะนี่ ทั้งสถาปัตยกรรม โครงสร้าง ทั้งของแต่งบ้าน ต้องเรียกว่า บ้านที่อยากมีสักหลังในฝัน เราเลยทีเดียว
• พักอยู่ปายมา สองวัน มุมถ่ายรูปยังไม่ถูกใจเท่ามานั่งอยู่ฮานิบะครึ่งชั่วโมง สงสัยจะถูกจริตที่พักที่นี่มากกว่า

• เอาแค่บรรยากาศ ใครชอบบ้านไม้คลาสิกๆ ไม่ไกลถนนคนเดิน บ้านฮานิบะ Baan Hanibah..นี่ Highly recommended ^^b

• 18:00 ลิ้มฮานง้วน (เจ้าเก่าตลาดอนุสาร) #chiangmai

• 19:00 ถนนคนเดิน

12 ธันวาคม 2554

• 08:14 breakfast time

• อยู่เมืองเชียงใหม่อากาศไม่ค่อยหนาว แล้วอ่าน TL หรือสเตตัส ว่ากรุงเทพฯหนาว รู้สึกแปลกๆชอบกล ;p
• อยู่บ้านฮานิบะมาข้ามวัน ได้ยินชื่อ”ม่อนแจ่ม”จากคนในบ้าน 2-3 ครั้งละ ฮิตจริงๆ
• 09:45 กาดหลวง #chiangmai
• 10:10 วัดเจดีย์หลวง #chiangmai

• 10:30 วัดพระสิงห์ #chiangmai

• 12:15 วัดพระธาตุหริภุญชัย #lamphun

• 16:00 บ้านตาก #tak
• 17:00 กำแพงเพชร รถทะเบียนกรุงเทพฯ มุ่งหน้ากลับบ้านกันเป็นขบวน
• 18:00 สลกบาตร (สุดเขตกำแพงเพชร) กินข้าว
• 19:00 ออกจากนครสวรรค์
• ถ้ามองว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของlong weekend สายเอเชียขาเข้า 19:45 ช่วงสิงห์บุรี รถเบาบางกว่าที่คิด
• 22:45 ถึงจุดหมายสุดท้าย บางใหญ่ unpack สัมภาระ เก็บของ อาบน้ำนอน ปิดทริป #paiw/family ZZz…

ปล. blog นี้คัดลอกเนื้อหามาจาก TL #paiw/family ใน twitter @surustx และ รูปภาพที่ upload ประกอบ TL จาก molo.me/tetex

เมื่อพูดถึงปากคลองตลาดในความรู้สึกส่วนตัว ผมรู้สึกว่าเป็นตลาดที่มีชีวิตชีวามากที่สุดแห่งหนึ่ง ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะปากคลองตลาดนั้น เป็นตลาดขายส่ง ขายปลีก ดอกไม้นานาพันธุ์ สีสัึนมากมายกันไป กลิ่นหอมรัญจวนใจ …(จังหวะเพลงบุษบาของโมเดิร์นด็อกเริ่มมา พอดีกว่า แหะๆ )  อีกส่วนหนึ่งก็คงเป็นบรรยากาศ การร้องเรียกลูกค้าของแม่ค้าดอกไม้ตามริมถนน ซึ่งแว่วเข้าหูผมมาเป็นตัวอย่างเช่น “ดาวววมั้ยค้าาาา ดาววว” ของแม่ค้าร้านขายดอกดาวเรือง

ครั้งหนึ่งผมเคยไปชมนิทรรศการเกี่ยวกับเรื่อง ผีๆ ที่ TCDC จึงได้รู้ข้อมูลอันน่าทึ่งมาว่า ห่วงโซ่ทางเศรษฐกิจ อันมีต้นสายมาจากความเชื่อเรื่องภูตผีวิญญาณนี้ มีปลายเหตุที่ก่อมูลค่าทางเศรษฐกิจมหาศาลราวปีละหลายพันล้าน(จำตัวเลขแม่นๆไม่ได้แต่มากกว่าหลักร้อยล้านแน่ๆ) ซึ่งแน่นอนว่าธุรกิจค้าขายดอกไม้สด ก็เป็นห่วงโซ่ข้อใหญ่ในมูลค่าทางเศรษฐกิจนี้ นอกจากพิธีกรรมทางศาสนาอันเนื่องมาจากความเชื่อที่กล่าวมาแล้ว พิธีกรรมต่างๆทางสังคม เช่น งานแต่งงาน งานรับปริญญา ก็ล้วนแต่มีดอกไม้เป็นส่วนประกอบในงานทั้งสิ้น ซึ่งก็ทำให้เกิดเป็นกระแสเงินสด หมุนเวียนอยู่ในระบบค้าขายดอกไม้นี้ได้ไปเรื่อยๆ ไม่มีวันจบสิ้น

ร้านค้าดอกไม้ในปากคลองตลาดเองก็มีหลายเกรด หลายระดับ มีตั้งแต่แผงลอยริมถนน ร้านตึกแถวโบราณ ไปจนร้านติดแอร์แนวโมเดิร์น ผมเองก็ยังไม่ได้ไปสังเกตแบบละเอียดมากนักว่า สินค้าและราคามีความแตกต่างกันมากน้อยขนาดไหน เพราะส่วนใหญ่จะเดินผ่านๆ ระหว่างทางไปรอรถประจำทางกลับบ้าน

โดยรวมๆแล้วผมว่าปากคลองตลาด ก็อยู่ในช่วงกึ่งเก่ากึ่งใหม่ ซึ่งผมว่าก็เป็นเรื่องดี เพราะสามารถรองรับความต้องการของลูกค้าได้หลายระดับ ทั้งพวกเด็กแนวมาหาซื้อกุหลาบให้สาวในช่วงวาเลนไทน์ ไปจนแม่ค้าขายปลีกพวงมาลัยที่มาซื้อหาวัตถุดิบไปผลิตสินค้า แบบที่เรียกว่ามีทั้งบรรยากาศแบบบ้านๆ ไปจนระัดับที่เหมือนเดินเลือกซื้อของในห้างกันไปเลย

หลังสถานการณ์น้ำท่วม (คือน้ำลดนั่นเอง) ผมคงไม่ค่อยได้มีโอกาสเดินทางผ่านปากคลองตลาดบ่อยๆ เหมือนช่วงนี้อีก แต่คิดว่า คงจะต้องหาโอกาสกลับมาเดินเล่นอีกแน่ๆ  ว่าแต่…ผมยังแอบสงสัย ว่าแม่ค้าขายดอกรัก เขาจะร้องขายว่าอย่างไรกันหนอ

ต่อรถไปต่อรถมา เวลาก็ผ่านไปสองทุ่มกว่าๆ ก็ยังไม่ถึงบ้าน จุดสุดท้ายที่รอรถ คือ วังบูรพา ดูแล้วไม่มีวี่แววรถประจำทางสายที่ต้องการ ก็เลยเริ่มต้นออกเดินทัวร์ แบบ มืดๆ นัวร์ๆ ณ บัดนั้น

เริ่มต้นเดินมาถึงสี่แยกสามยอด ก็เริ่มคิดว่า ถ้าเดินตรงไป ผ่านคุกเก่า ที่เดี๋ยวนี้เป็นสวนสาธารณะแล้วก็เถอะ มันคงวังเวงไปหน่อย แถมถ้าเลยไปแถววัดราชนัดดา คุ้นๆว่าเมื่อตอนเย็น นั่งรถผ่าน เพิ่งจะเห็นป้ายประมาณ แถวนี้อาชญากรรมชุก (ไม่รู้คุ้นมาจากที่นี่หรือเปล่า แต่กลัวไว้ก่อน ;p)

คิดได้ดังนั้นจึงตัดสินใจเดิน เลี้ยวซ้ายที่แยกสามยอด แล้วไปเดินผ่าน เฉลิมกรุง ซึ่งคู่ขนานกับถนนเลียบคุกเก่าแทน เดินกินลม ชมความมืดไปเรื่อยๆ ก็เริ่มเห็นกำแพงวัดสุทัศน์ ( ดีที่ตอนเิดินผ่าน ไม่ได้นึกถึงเรื่องเปรตวัดสุทัศน์ ไม่งั้นลมที่เย็นๆ จะักลายเป็นลมหนาวโดยฉับพลัน -_-’) เดินมาสักพัก ก็มาทะลุที่ เสาชิงช้า

คลิกดูรูปขยาย 

ระแวกเสาชิงช้า รวมไปถึงศาลาว่าการกรุงเทพฯ ช่วงเวลานั้น ก็ยังพอมีบรรยากาศคึกคัุกอยู่บ้าง จากร้านอาหารที่อยู่แถวนั้น โดยเฉพาะ มนต์นมสด ที่สองทุ่มกว่าแล้่ว คนยังแน่นร้าน ผมเดินผ่านแถวนั้นโดยไม่ได้แวะชิม อาหารรายทาง เพราะอิ่มมาตั้้งแต่ก่อนออกเดินทางกลับบ้าน

เดินผ่านความมืดมาสักระยะ ก็มาเจอแสงสว่างของถนนราชดำเนิน แลเห็นร้านแมคโดนัลด์ ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์คู่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไ่ม่รู้ ยังเปิดให้บริการตามปกติ

คลิกดูรูปขยาย

เดินผ่านโชว์รูมเบนซ์ เรื่อยมาจนถึงสี่แยกคอกวัว บรรยากาศต่างจากช่วงปกติที่จะคึกคัุกไปด้วย พ่อค้า แม่ค้า ขายลอตเตอรี่  ผมเดินข้ามถนนมาพร้อมๆ กับชาวต่างชาติกลุ่มหนึ่ง มาทางถนนตะนาว ทางไปบางลำพู แต่วันนี้ นึกอยากดูบรรยากาศแสงสี ยามราตรี ของถนนข้าวสารสักหน่อย เลยเลี้ยวซ้าย เดินผ่านถนนข้าวสาร เพื่อทะลุไปถนนจักรพงษ์ (ตรงวัดชนะสงคราม)

คลิกดูรูปขยาย

เดินผ่านสน.ชนะสงคราม เห็นคุณตำรวจกำลังยืนมุงดูทีวี น่าจะเป็นบอลซีเกมส์ ซึ่งผลเป็นอย่างไร ก็คงทราบกันไปแล้ว เดินเรื่อยๆ เอื่อยๆ สังเกตผู้คน (ที่เหลือให้สังเกตน้อยลง ตามความมืดของถนน) จนถึงบ้าน

จบบันทึกการเดินแบบมืดๆนัวร์ๆ ไว้เพียงเ่ท่านี้ ราตรีสวัสดิ์ _/\_

ที่ผ่านมาตัวผมเองจะใช้ google maps ก็เพื่อดูแผนที่ของถนน เพื่อใช้วางแผนการเดินทางไปต่างจังหวัด หรือไปที่ที่ไม่คุ้นเคย และช่วงเดือนนี้ สิ่งที่ผมดูในแผนที่กลับไม่ใช่เส้นทางถนน แต่เป็นเส้นทางน้ำ ผ่านคลองต่างๆ รวมไปถึงแผนที่ความสูงต่ำของแต่ละพื้นที่

แผนที่ รศ. เสรี ประเมินน้ำท่วมกรณีเลวร้ายที่สุด
http://g.co/maps/aqg9r

แผนที่สำหรับการตรวจสอบความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางของแต่ละพื้นที่
http://www.daftlogic.com/sandbox-google-maps-find-altitude.htm

แผนที่วิกฤตการณ์น้ำท่วมประเทศไทย โดย Google Crisis Response
http://www.google.org/crisismap?crisis=thailand_floods

ต้องยอมรับว่า ด้วยภาวะปกติ คนกรุงเทพฯอย่างเราๆ ที่สัญจรไปมาหาสู่กันผ่านถนนหนทางหรือใช้บริการรถไฟฟ้าเป็นหลัก แทบไม่เคยได้สังเกตหรือทำความรู้จักกับสายน้ำ ลำคลองที่ไหลผ่านหลังบ้านหรือเลียบลอดถนนที่เราใช้เป็นประจำทุกวัน
แต่ไม่ต่ำว่า 1 เดือนที่ผ่านมา เราได้ยินได้ฟัง ชื่อคลองต่างๆ ทั้งในและรอบๆ กรุงเทพฯมหานคร ทั้งฝั่งตะวันออกและตะวันตก กันจนจำได้ขึ้นใจ นอกเหนือจากรู้จักชื่อ คนที่เข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้หลายๆคน ก็ยังสนใจเข้าไปศึกษา เส้นทางตัดผ่านของคลองต่างๆเหล่านั้น ว่ามันจะพัดพาเอาน้ำไปทิศทางไหน ไปต่อคลองอะไรกว่าจะไหลไปยังอ่าวไทย

การใช้แผนที่นั้นไม่ว่า ถนน หรือ แม่น้ำลำคลอง โดยรวมแล้วก็เพื่อให้เราได้เห็นภาพใหญ่ในการวางแผน ไม่ว่าจะเป็นแผนการเดินทางหรือแผนการรับมือภัยพิบัติ แต่แผนที่อีกอย่างหนึ่งที่เราควรจะมีและคิดถึงมันไว้อยู่เสมอคือ แผนที่ชีวิต แผนที่ชีวิตของผมในความหมายทางรูปธรรมนั้นไม่ได้ซับซ้อนอะไรมาก มันก็เป็นเพียงแค่การวางแผนด้านปัจจัยสี่ โดยที่คำนึงความเสี่ยงที่เกิดขึ้นในอนาคตเอาไว้ด้วย

โดยทั่วไปของชีวิตคนเมือง ที่ไม่สามารถผลิตปัจจัยสี่ได้เอง การทำแผนที่ชีวิตของตัวเอง ก็คงหนีไม่พ้นการวางแผนการเงินนั่นเอง ในภาวะวิกฤตนั้น หากเรามีการเก็บออมและกระจายความเสี่ยงไว้ในสินทรัพย์ต่างๆ ไว้ดีพอ ความเสียหายที่อาจจะเกิดจากภัยธรรมชาติก็จะถูกบรรเทาไปได้ระดับหนึ่ง
แต่หากความเสียหายที่เกิดขึ้นทางรูปธรรมมากมายเกินกว่าที่เราคาดการณ์ไว้ เราก็คงต้องหยิบเอาแผนที่ชีวิตในเชิงนามธรรมมาใช้ เพื่อปลอบประโลมใจ ให้สู้ชีวิตกันต่อไป

แผนที่ชีวิตในเชิงนามธรรมในทางธรรม ก็คงหนีไม่พ้นแผนที่แห่งความสุขทางใจ ซึ่งเส้นทางแห่งความสุขที่พระพุทธเจ้าทรงแนะแนวทางไว้ให้ ก็คือ เส้นทางแห่งการหลุดพ้นทุกข์ โดยการให้เรารู้ว่าอะไรคือทุกข์ อะไรคือเหตุแห่งทุกข์ อะไรคือสุขที่แท้จริง อะไรคือหนทางที่จะนำไปสู่สุขที่แท้จริง
ในภาวะแบบนี้ สิ่งหนึ่งที่ลดได้ทันทีคงไม่ใช่ระดับน้ำท่วม แต่เป็นการลดการยึดมั่น ถือมั่นในสิ่งต่างๆ ของเราเอง….ยิ่งลดได้มาก เราก็จะทุกข์น้อยลง

ขอให้ทุกท่านโชคดี

ทริปนี้ได้ประสบการณ์ใหม่ๆ มาพอสมควรนับตั้งแต่การเดินทาง ซึ่งเดิมทางเจ้าภาพ วางแผนให้นั่งเครื่องบินไปลงสนามบินอุดรฯ แล้วนั่งรถต่อไปเวียงจันทน์ แต่เมื่อตรวจสอบพาสปอร์ตแล้วเห็นว่าัยังเหลืออายุอยู่ค่อนข้างนาน เลยให้นั่งเครื่องไปลงเวียงจันทน์เลยสะดวกกว่า จึงเป็นที่มาของประสบการณ์ที่ได้นั่งเครื่องของสายการบิน ลาวแอร์ไลน์ ซึ่งเครื่องที่ได้นั่ง เป็นเครื่องที่เล็กที่สุดเท่าที่เคยนั่งเครื่องบินมาเลยทีเดียว

ระหว่างอยู่ที่เวียงจันทน์ ก็ได้พบเจออะไรแปลกตา แปลกหู ไปบ้าง บางอย่างก็อย่างที่คาดคิด บางอย่างก็ไม่เคยคาดคิด ผมขออนุญาตหยิบสเตตัสบนเฟสบุ๊คบางส่วน ที่ผมบันทึกไว้ช่วงที่อยู่เวียงจันทน์มาใส่ที่นี่อีกที (เฉพาะส่วนที่ส่วนตัวคิดว่าแชร์เป็นสาธารณะได้ ;p )
…
12 กย. 54
ผู้ ญ ลาว 90% นุ่งผ้าิซิ่นไปเรียนและทำงาน
เวลาพิมพ์ google.com จะได้หน้า google.la
รถยนต์ที่นี่ขับขวา ส่วนใหญ่เป็นฮุนได และโตโยต้า (วีโก้)
เย็นวันจันทร์ ณ เวียงจันทน์ ฝนตกและรถติดมากกกกก

14 กย.54
ร้านอาหาร โรงแรม ในเวียงจันทน์ ดูทีวีไทย ฟังเพลงไทย
คนเวียงจันทน์ ร้องคาราโอเกะเพลงไทยที่ีเนื้อเพลงเป็นภาษาไทยเป็นหลัก
สรุปได้ว่า คนลาวก็เหมือนคนเหนือ ที่อู้กำเมืองและมีภาษาเขียนเป็นของตัวเอง (ซึ่งน่าจะมีรากเดียวกันกับลาว) และ พูดไทย อ่านไทย ได้ดี
แต่พอพูดถึงลาว คนไทยส่วนใหญ่ชอบดูแค่เรื่องภูมิศาสตร์ และใช้ตรรกะ ลาว=อีสาน

“งดเหล้าเข้าพรรษา” คนที่นี่ ที่ปกติกินเหล้าเที่ยวกลางคืน ช่วงเข้าพรรษาเขางดจริงๆนะ เข้าร้านอาหาร ร้านคาราโอเกะ นี่ เบียร์ลาว เบียร์ไทย เบียร์ฝรั่ง หรือเหล้าอะไร เขาไม่ดื่มเลย กินแต่โค้ก เป๊บซี่ น้ำเปล่า…ที่แปลกใจเพราะไม่ค่อยได้เจอคนรอบตัวที่เมืองไทย งด ได้แบบนี้ ;p
…

เวลาที่เวียงจันทน์ส่วนใหญ่หมดไปกับการประชุมและเดินสายดูงานตามสถานที่ปฏิบัติงานในแผนกต่างๆของบริษัทเจ้าภาพ แต่ก็ยังพอมีเวลาเหลือครึ่งวันสุดท้าย ให้แขกผู้มาเยือนได้ไปเยี่ยมชมสถานที่สำคัญๆ ต่างๆ ของนครเวียงจันทน์พอเป็นพิธี แต่ละที่ที่ไปก็จะมีพนักงานของบริษัทเจ้าภาพ ทำหน้าที่เป็นไกด์จำเป็น ช่วยอธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้ฟัง เท่าที่ตัวเขาเองจะรู้ หรือไม่ก็อาจดูจากป้ายมาบอกต่อให้ฟังอีกที

มีอยู่สถานที่หนึ่ง ที่ทำให้ผมรู้สึกดราม่า อยู่ไม่น้อย คือ หอพระแก้ว สถานที่ที่เคยประดิษฐานพระแก้วมรกต พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองของนครเวียงจันทน์ สมัยนั้น ซึ่งปัจจุบันกลายมาเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองของสยามประเทศ ประดิษฐาน ณ วัดพระแก้ว กรุงเทพมหานครนี่เอง ระหว่างเดินชม แค่นึกภาพตามก็ดราม่าพอดูแล้ว ตอนก่อนออกจากหอพระแก้ว พี่พนักงานบริษัทเจ้าภาพ ยังตอกย้ำความดราม่า ด้วยสีหน้า แววตา ชวนเศร้า พร้อมคำถามว่า “เคยเห็นพระัแก้วองค์จริงๆ บ้างมั้ย”  ผมตอบไปพอเป็นพิธี แล้วเดินออกมาพร้อมคิดไปเองว่า พี่เขาคงกำลังจะบอกว่า …”ของของใคร ใครเขาก็หวงนะ”

กลับจากเวียงจันทน์คราวนี้ ทำให้ผมสนใจศึกษาเรื่องราว การเมือง สังคม เศรษฐกิจ ของสปป.ลาว มากขึ้นเป็นกอง และเท่าที่มองโดยส่วนตัวแล้ว ผมรู้สึกว่า คนไทยเราสนใจเพื่อนบ้านโดยเฉพาะในแถบอินโดจีน น้อยเต็มที ในขณะที่เพื่อนบ้านเรา สนใจ และ ศึกษา เราอย่างดี เหมือนเขารู้เรา แต่เราไ่ม่รู้เขา ต้นตออย่างหนึ่งอาจจะเป็นเพราะเรามักจะมองเขาจากมุมมองของชาติที่(ดูเหมือน) จะเหนือกว่าในด้านการเมืองและเศรษฐกิจ เลยเหมือนการมองจากด้านบนลงล่าง ไม่ได้มองในแนวระนาบข้ามฟากฝั่งโขงตามภูมิศาสตร์จริงๆ

ย้อนนึกไปถึงตอนนั่งเครื่องบินกลับจากเวียงจันทน์ หลังจากเครื่องยกตัวขึ้นสู่อากาศไม่ถึง สิบ นาที พี่ที่ไปด้วยกันก็ชี้ให้ดู ทิวทัศน์ด้านล่าง แล้วบอกว่า “ข้ามแม่น้ำโขงแล้ว ถึงเมืองไทยละ” … ผมคิดในใจ …เป็นการเดินทางระหว่างประเทศแบบชั่วข้ามโขงจริงๆ

หลังอ่านจบ (แบบรวดเดียว) ก็ทำให้ผมนึกเกิดสนใจเรื่องราวประวัติศาสตร์ของไทย ทั้งในแง่ของสถานที่และเหตุการณ์ที่สำคัญๆ และน่าสนใจต่างๆ ในอดีตขึ้นมา เมื่อสัปดาห์ สอง สัปดาห์ที่ผ่านมา ผมจึงหยิบยืมหนังสือ เกี่ยวกับเรื่องที่ว่า มาจากห้องสมุดของบริษัท

เล่มแรก ชื่อ “วังบ้านฐานถิ่น” โดย เอนก นาวิกมูล  ส่วนเล่มต่อมา ชื่อ “ชุด บันทึกแผ่นดิน ตอน ๑๐๐ เรื่องเก่าเล่าสนุก” โดย โรม บุนนาค ซึ่งทั้งสองเล่มก็มีเรื่องราวและภาพถ่ายสมัยโบราณ ให้ได้อ่าน ได้ดู อย่างน่าสนใจ ชวนติดตามไม่น้อย ผมขออนุญาตยกตัวอย่างเรื่องเล่า เรื่องหนึ่งในหนังสือชุด บันทึกแผ่นดิน ตอน ๑๐๐ เรื่องเก่าเล่าสนุก มาให้อ่านกันเล็กน้อยดังนี้

“บางกะปิย้ายบาง”
เมื่อ ๕๐ – ๖๐ ปีมาแล้ว ถ้าพูดถึงบางกะปิ คนสมัยนั้นจะรู้กันดีว่าเป็นถิ่นที่อยู่ของคนรวย มีคฤหาสน์หลังงามๆ ทันสมัย เรียงรายอยู่สองฟากถนนราดยางที่มีคูน้ำสองข้าง เริ่มตั้งแต่ทางรถไฟตรงสุดถนนเพลินจิตไปจนถึงพระโขนง

ก็ที่เขาเรียกกันเดี๋ยวนี้ว่า “ถนนสุขุมวิท” นี่แหล่ะ

แต่เดี๋ยวนี้ถ้าพูดกันถึงบางกะปิ คนทั่วไปจะรู้กันว่าอยู่ปลายถนนลาดพร้าว แถวที่เขาเรียกกันว่าคลองจั่น ซึ่งที่ว่าการเขตบางกะปิก็อยู่แถวนั้น เป็นการยืนยันว่าบางกะปิอยู่ตรงนั้นแน่

หากใครหลงยุคไปบอกว่า “บางกะปิอยู่แถวถนนสุขุมวิท” เดี๋ยวเรื่องนี้ก็เลยต้องให้ธนาคารกรุงเทพ สาขาบางกะปิ มาช่วยยืนยันว่าตอนนี้ก็ยังอยู่ที่เก่าเหมือนแรกตั้ง คือเลขที่ ๑๘๒ ถนนสุขุมวิท ไม่ได้ย้ายตามบางมาด้วย

ส่วนธนาคารกรุงเทพสาขาที่อยู่ห่างที่ว่าการเขตบางกะปิไปร้อยกว่าเมตรนั้น กลับได้ชื่อว่า ธนาคารกรุงเทพ สาขาคลองจั่นไปฉิบ

นอกจากการหาหนังสือเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตของไทยมาอ่านแล้ว ผมยังมีโอกาสได้ไปเดินดูนิทรรศการภาพถ่ายชุด “ภาพเก่าเล่าเรื่อง” ที่หอศิลป์วัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (http://www.bacc.or.th) มาด้วย ซึ่งบางส่วนก็เคยผ่านตามาบ้างแล้วจากหนังสือของ อเนก นาวิกมูล (คุณเอนก นาวิกมูลเป็นนักสะสมภาพถ่ายและของเก่าตัวยงของเมืองไทย มีผลงานด้านงานเขียนเกี่ยวกับเรื่องเล่า เรื่องราวเก่าๆ ในอดีต อยู่มากมาย)

ภาพจาก molo.me/tetex (ซึ่งถ่ายจากภาพถ่ายในนิทรรศการอีกที)

หลังจากทั้งอ่า่น(หนังสือ) ทั้งดู(ภาพ) มาพอสมควร ผมก็พาลนึกไปว่า อยากให้มีนักเขียนคนไทยสักคน ที่หยิบเรื่องราวต่างๆ ในอดีตที่น่าสนใจ ผูกเรื่องเข้ากับสถานที่ต่างๆ ในเมืองไทย และแต่งพล็อตเรื่องให้ทันสมัยชวนติดตาม แล้วส่งออกไปขายเหมือน นิยายของแดน บราวน์บา้งก็น่าจะดีไม่น้อย เหมือนการหยิบเรื่องเล่าเก่าๆของเมืองไทย มาจับใส่ขวดใหม่ ให้ดูน่าสนใจ น่าติดตาม
ผมคนหนึ่งหล่ะอยากชิม เล่าเก่าในขวดใหม่ ซะแล้วจริงๆ

ซึ่งจะว่าไปแล้วรูปแบบและวิถีการถ่ายภาพตามแนวโลโม่ (ซึ่งเว้นเรื่องอุปกรณ์และกระบวนการทางอนาล็อกไปก่อน) นั้น เหมาะกับการถ่ายภาพด้วยมือถือเป็นอย่างยิ่ง เพราะการใช้มือถือถ่ายภาพนั้น เราคงไม่มานั่งพิถีพิถันกับการถ่ายมากนัก คงเน้นยกกล้องขึ้น เล็ง แล้วก็กดชัตเตอร์ ( บางคนเรียกลักษณะการถ่ายภาพแบบนี้ว่า สเนป (snap) ) ส่วนเรื่องของสีสันและความแปลกของภาพที่จะได้ ก็เป็นเรื่องง่ายสำหรับโลกของดิจิตอล เพียงแค่ใช้ application ที่มีอยู่ในมือถือปรับแต่งใส่ filter ตามความต้องการ

เกี่ยวกับการถ่ายภาพด้วยมือถือนั้น ผมเคยเล่าให้ฟังไปหนึ่งตอน คือ No.67 ฉบับภาพถ่ายรายวัน ในครั้งนั้น ผมออกจะออกอาการอิจฉาคนที่ใช้ iPhone อยู่ไม่น้อย ที่มี application “Instagram” ไว้ใช้งาน จุดเด่นและเอกลักษณ์ของ Instagram นั้น ส่วนตัวแล้วผมเห็นว่ามีอยู่ 2 อย่าง คือ
1.มี Filter ให้เลือกหลากหลายและสวยงาม
2.กำหนดรูปแบบการแสดงผลถาพในรูปแบบสัดส่วน 1:1
ซึ่งอย่างหลังนี้ Instagram เป็นเจ้าแรกที่เริ่มใช้จนกลายเป็นเอกลักษณ์ของเขาไปโดยปริยาย ซึ่งก็น่าแปลกใจ ที่ รูปแบบภาพสัดส่วน 1:1 นี้ ถูกจริตคนที่ชอบภ่ายภาพหลายๆ คนเอาเสียด้วย (ซึ่งผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น)

ในส่วนของ android นั้น ก่อนหน้านี้ application ที่พอจะเป็นคู่แข่งของ instagram ได้ก็น่าจะเป็น picplz ( ปัจจัยหนึ่งคงเป็นเพราะ instagram ยังไม่ยอมทำบน android สักที จน ขณะที่เขียน blog นี้ -_-’ ) แต่อย่างที่ผมเคย comment ว่า picplz นั้นยังสู้ instagram ไม่ค่อยได้เรื่องของ filter และการที่จะให้ picplz ที่เกิดมาพร้อมๆ กับ instagram ใช้รูปแบบการแสดงภาพแบบ 1:1 เหมือน instagram ก็ดูจะเีสียหน้าอยู่ไม่น้อย ( ทั้งๆที่คนใช้งานอาจไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกัน )

การที่ instagram ไม่ support บน android นั้น จะว่าไปแล้วก็เป็นการเปิดโอกาสทางการตลาด ให้กับนักพัฒนา ที่อยากจะเข้ามาแชร์ส่วนแบ่งตลาด photo sharing อยู่ไม่น้อย เพราะ application ที่มีอยู่เดิม จะว่าไปแล้ว ก็ยังไม่ตอบโจทย์ คนที่อยากได้ application ที่ทำงานได้ใกล้เคียงหรือเหมือน instagram ( โดยเฉพาะจุดเด่นและเอกลักษณ์ 2 ข้อที่ผมบอกไว้ ) แต่เมื่อเร็วๆนี้ ผมก็ได้มีโอกาสได้ใช้ photo sharing application สัญชาติจีนที่ชื่อ mytubo ก็พบว่า mytubo นั้นจงใจออกมาเติมเต็มตลาดของคนที่อยากใช้ instagram บน android โดยเฉพาะ กล่าวคือ mytubo นั้น มีรูปแบบของ filter และ กำหนดรูปแบบภาพถ่าพสัดส่วน 1:1 เหมือน instagram ทุกประการ และ มีให้ใช้งานบน android เท่านั้น!

ผมตื่นเต้นที่รู้ข่าวและได้ลองเข้าไปใช้งาน mytubo อยู่พักใหญ่ที่เดียว แล้วผมก็ต้องตื่นเต้นเป็นครั้งที่สองเมื่อได้รู้จัก photo sharing application สัญชาติไทย ที่ชื่อ MOLOME!

MOLOME นั้นมีความน่าสนใจอยู่หลายเรื่องด้วยกัน ซึ่งผมจะพยายามเล่าแบบคร่าวๆให้ฟังดังนี้

a.เริ่มต้นจากชื่อ MOLOME (อ่านว่า โม-โล่-มี) ผมเดาเอาเองว่า คนตั้งอาจตั้งใจเล่นคำให้เกี่ยวข้องกับ LOMO โดยใช้การผวนคำและเติมคำว่า ME ต่อท้ายเพื่อสร้างความรู้สึกร่วมกับผู้ใช้ในเรื่องของ personalize

b.MOLOME พัฒนาโดย HLP International, Inc. (ข้อมูลตามที่ปรากฏบน เวปไซด์ ) ซึ่งดูเหมือนไม่น่าจะมีอะไรเป็นของคนไทย แต่ชื่อ HLP นั้นน่าจะมาจากคำว่า Hua Lampong (หัวลำโพง)  ซึ่งเป็นบริษัทของนักพัฒนา application บนมือถือสัญชาติไทย ซึ่งเท่าที่ผมลองเข้าไปอ่านๆดู อาจจะมีจุดเริ่มต้นมาจากการพัฒนา application บน platform symbian แม้กระทั่ง MOLOME เองก็มีให้ใช้งานบน symbian เป็น platform แรก ซึ่งอาจจะเป็นช่วงที่ nokia ต้องการกระตุ้นตลาดของ ovi store ก็เป็นไปได้

c.ลักษณะการทำงานของ MOLOME นั้น มีจุดเด่นและเอกลักษณ์เหมือน instagram  ที่ผมกล่าวไป ( โดยเฉพาะเรื่องสัดส่วนภาพ 1:1 ) แต่มีจุดเด่นที่เพิ่มเติมขึ้นมา เรื่องของการมี Badge ให้ล่าในลักษณะคล้ายๆกับ foursquare โดยเป็นลักษณะของตัว Molian ที่จะโตขึ้นเรื่อยๆ ตามจำนวนภาพถ่ายที่ถูกแชร์ ( เริ่มต้นจากมี Badge เป็นไข่ของตัว Molian )  และมี Badge พิเศษให้ผู้ใช้งานได้ เล่นเพื่อล่า (Play) ในโอกาสพิเศษๆ โดยใช้ฟังก์ชั่นการ tag (#) เหมือน application อื่นๆบน social network ที่เราคุ้นเคย ซึ่งที่ผ่านมา MOLOME มีการให้ผู้ใช้เล่นกับแคมเปญ #MyMOLO และล่าสุดก็จะเป็น #ID4 ด้วยลูกล่นที่ว่านี้ ทำให้ MOLOME มีเอกลักษณ์ของตัวเองนอกเหนือไปจาก shoot and share แต่เป็น Shoot.Share.Badged.Play

d.ตัวมาสคอต MOLOME ที่รูปร่างหน้าตาเหมือนนกฮูก ตัวเหลี่ยมๆ  (ซึ่งผมก็เดาเอาเองอีกว่า ต้องการเล่นกับสัดส่วนภาพที่แชร์แบบ 1:1 ) เปรียบเสมือนกับสร้างแบรนด์แบบรูปธรรมอย่างหนึ่ง ยังไม่นับการนำมาสคอตมาเล่นในรูปแบบต่างๆ ทั้ง Badge ทั้งของพรีเมี่ยมต่างๆ

โดยรวมๆ แล้ว MOLOME ถูกใจผมมากว่า pizplz และ mytubo แต่ไม่แน่ใจว่า จะถูกใจผู้ใช้งานอื่นทั่วโลกขนาดไหน และ อนาคตกับการพัฒนาบน platform iOS ซึ่งก็จะเข้าไปแข่งกับ instagram แบบเต็มๆตัว จะเป็นอย่างไร แต่ด้วยความที่ทีมพัฒนาเป็นคนไทย ผมบอกได้แค่ว่า แอฟนี้ ผมเชียร์!

สามารถเข้าไปอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมจากที่ผมเล่าได้ที่ blog ของ MOLOME

ตัวอย่าง #MyMOLO ของผม
http://molo.me/p/6Nd5gu

ตัวอย่าง #ID4 ของผม
http://molo.me/p/6PhQbN

ตัวอย่าง คลิปโฆษณา MOLOME

ผมได้มีโอกาสเข้าไปเยี่ยมชม website ของโรงเรียนปัญญาประทีป ก็รู้สึกได้ถึงความร่มรื่น ใกล้ชิดธรรมชาติ แล้วทำให้ผมนึกไปถึง โรงเรียนหนึ่งในเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ที่ชื่อว่า Green School (http://www.greenschool.org )

Green School (หรือโรงเรียนสีเขียว) แห่งนี้ ไม่ได้กรีนแต่ชื่อ แต่ เป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่ในจุดที่แวดล้อมไปด้วยธรรมชาติ (ที่เราควรเรียกว่าป่า มากกว่าที่จะเรียกว่า สวน) อาคารเรียนต่างๆ ก็ถูกสร้างจากไม้ไผ่เป็นหลัก อาจจะเรียกได้ว่า เป็นสถานที่ หรือ สิ่งก่อสร้างที่สร้างจากไม้ไผ่ ที่ใหญ่เป็นอันดับต้นๆ ของโลกก็น่าจะได้อยู่ ( ลองดูบรรยากาศโรงเรียนได้จากในคลิป )

ส่วนเรื่องหลักสูตรการเรียนการสอนนั้น Green School ก็เน้นการให้นักเรียนมีจิตสำนึก ความรับผิดชอบต่อธรรมชาติ การใช้ชีวิตให้สอดคล้องกับธรรมชาติอย่างยั่งยืน ซึ่ง โรงเรียนปัญญาประทีปของไทย ก็คงไม่ห่างไกลกัน ในแนวความคิดนี้

ตัวผมเองคิดว่า โรงเรียนในไทย มีสภาพแวดล้อมและศักยภาพ ที่เอื้ออำนวย ให้เป็นแบบ Green School อีกมากมาย จะขาดก็แต่เพียง การสนับสนุน ส่งเสริมจากภาครัฐ ที่จะเปิดโอกาสให้ชุมชน ได้มีวิธีคิด วิธีบริหารจัดการ การศึกษาภายในท้องถิ่นของตัวเอง ให้เด็กในท้องถิ่น สามารถเติบโต เรียนรู้ และ ใช้ชีวิตได้สอดคล้องกับวัฒนธรรม สิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติภายในชุมชนนั้นๆ

ผมนึกย้อนกลับไปคิดถึงโรงเรียนอนุบาล(สีเขียว)ของผมอีกครั้ง … แม้วันนี้ มันจะไม่มีร่องรอยเหลืออยู่แล้วก็ตาม

ที่เล่ามาเป็นหนึ่งในเรื่องเล่าหลายๆเรื่องที่ ฆอร์เฆ่ บูกาย นักจิตวิทยา ชาวอาร์เจนตินา ใช้เล่าประกอบการบำบัดคนไข้ของเขา ซึ่งถูกรวบรวมเรียบเรียงอยู่ในหนังสือ ซึ่งต้นฉบับเป็นภาษาสเปน ถูกแปลเป็นภาษาไทย ในชื่อว่า “จะเล่าให้คุณฟัง” โดย เพ็ญพิสาข์ ศรีวรนารถ สำนักพิมพ์ผีเสื้อ (http://www.bflybook.com/)

ในบทส่งท้ายของหนังสือกล่าวไว้ว่า

นิทานเหล่านี้
เขียนขึ้นเพื่อ
บอกตำแหน่งหรือนำทางเท่านั้น

การค้นหาลงไปในความลึกซึ้ง
ของนิทานแต่ละเรื่อง
เพื่อให้พบเพชรซึ่งถูกซ่อนไว้—
—ถือเป็นหน้าที่ของคนแต่ละคนเอง 

นอกจากเนื้อหาที่อ่านได้เพลินๆ รวดเดียวจบแล้ว สิ่งที่ผมประทับใจหนังสือเล่มนี้ หรือจะพูดให้ถูกคือ ประทับใจหนังสือของสำนักพิมพ์ผีเสื้อ อีกประการ ก็คือ ความปราณีตในการจัดพิมพ์หนังสือ ซึ่งผมคิดว่าคำกล่าวท้ายเล่มของทางสำนักพิมพ์ นั้นไม่ได้กล่าวไว้เกินความเป็นจริงเลย นี่คือ บางส่วนของคำกล่าวเหล่านั้น

…
ด้วยเราเชื่อมั่นประการหนึ่งว่า
การทำหนังสือดีก็เสมือนสร้างโบสถ์วิหาร
หนังสือนี้พิมพ์ด้วยกระดาษปอนด์ผสมสี
มีคุณสมบัติดูดซับแสง ปริมาณการสะท้อนแสงน้อย
เพื่อมิให้เกิดผลร้ายต่อสายตาของผู้อ่าน
อย่างไรก็ตาม ไม่ควรอ่านหนังสือกลางแสงจ้า
หลีกเลี่ยงการอ่านหนังสือภายใต้แสงแดดจัด
และไม่ควรอ่านหนังสือในสถานที่มีแสงสว่างไม่เพียงพอ
งดเว้นการอ่านหนังสือขณะที่ลมพัดแรง
เพื่อป้องกันดวงตาและถนอมสายตา

หนังสือนี้เข้าเล่มด้วยระบบเย็บกี่ ( ร้อยเส้นด้าย ) และไสกาว
เพื่อให้รูปเล่มแข็งแรงมั่นคงโดยไม่หลุดเป็นแผ่น ๆ
ตลอดระยะเวลายาวนาน ไม่ต่ำกว่า 50 ปี
หากหนังสือเล่มนี้มีหน้ากระดาษหลุดจากเล่มเป็นแผ่นเดี่ยว ๆ
เนื่องจากมิได้เย็บกี่ ( ร้อยเส้นด้าย )
โปรดส่งไปยังสำนักพิมพ์ผีเสื้อ
นอกจากจะได้รับเล่มใหม่โดยไม่เสียค่าส่งแล้ว
สำนักพิมพ์ผีเสื้อยินดีมอบหนังสือเล่มอื่น ๆ ให้อีก 10 เล่ม
…

ไม่ว่ากระแส e-book จะมาแรงขนาดไหน ผมว่ามันก็คงยากที่จะนำเสนอความประณีต ความตั้งใจ ใส่ใจ ของผู้ผลิตได้เป็นรูปธรรม เท่าหนังสือเล่มแบบนี้

ยังมีเรื่ีองเล่าและนิทานอีกหลายเรื่องที่ คุณหมอฆอร์เฆ่ รอเล่าให้คุณฟังอยู่นะครับ